SPECUS seu SPELUNCA


SPECUS seu SPELUNCA
SPECUS seu SPELUNCA
terrae recessus cavitasque rupium ac montium est, in qua non feris solum sua receptacula, sed et integris hominum coetibus sua sunt aliquibus in regionibus (uti primitus olim) habitacula. Unde integras Civitates subterraneas Geographi habent, quales fuse describit Gaffarellus l. de Cryptis totô orbe celebribus. Vide quoque Athanas. Kircherum Mund. Subterr. l. 8. c. 3. ut et supra suô locô. Quomodo vero homines in istiusmodi Specus et subterrancas cavitates fuerint delati, exponit Guil. Neubrissensis in Revolut rer. Anglic. l. 1. c. 27. Potuisse nempe id contingere, primo, pestis bellorumque saevientium tempore, quô plerique homines vitae suae consulturi, in abdita quaevis antra se recipre, et ne ibidem necessariarum rerum inopiâ pereant, pecora quoque, panem, semina et legumina, aliaque ad vitam necessaria, una secum subducere solent. Sic postquam in labyrintho hoc subterraneo primi se absconderunt, inde iterum exitu quaesitô fieri potuit, ut magis magisque sese intricaverint, donec in Specum hanc seu regionem longe lateque patentem ingressi, durâ necessitatis lege inibi haesêre. Quod Iudaeis etiam in inaccessis Caspiorum montium recessibus conclusis accidisse, apud Geographos legimus. Similiter in montibus Hispaniae, tempore Philippi III. novam istiusmodi hominum coloniam detectam perhibent Historiae, qui, quô casu incertum, simili haud dubie occasione, eo se contulerant, et multorum annorum centuriis, sine alio coeterorum hominum commercio, linguâ ab Hispanicâ multum differente, in eum usque diem ignoti omnibus manserunt, donec, regione a Venatoribus detectâ, incolae omni vitae morumque cultu destituti, Regis operâ ad meliorem frugem conversi, iam a coeteris nihil differunt. In Transsylvania idem contigisse, circa A. C. 900. et e montium istiusmodi maeandris simile genus hominum erupisse, refere
Crantzius: ut de Crypta Melitensi, Hetrusca et celeberrima Anglica ista Wulfputes, i. e. luporum latibula, dictâ, nihil addam, de quibus iam alibi. Reliquas nobiliores per Orbem Speluncas ex Auctore Anonymo Histor. Orbis Terr. c. 7. §. 10. infra subiungam. Prius tamen aliquid, de sententia illorum, qui Christum εν ςπηλαίῳ, in spelunca quadam, bethlehemo proxima, natum fuisse docent, secuti Iustinum Dralogo cum Tryphone. At nemo Veterum praeterhunt, Christum extra Bethlehemum fuisse natum, asseruit: Quod enim apud Eusebium hodie legitur Demonstrat. Euangelic. l. 7. p. 213. in agro nescio quô natum esse Dominum, turpe exscriptoris mendum esse, ostendit Casaubonus. Pro ἀγροῦ enim; ἀντρου legendum, quae vox, ut et vox ςπήλαιον, in hac historia passim occurrunt; Eusebius tamen ἄντρον libentius nominat. Σπήλαιον vero Epiphanius Haer. 78. p. 441. Athanasius Honul. in Descript. B. Virg. Tomo Is. p. 647. Menologii Auctor, mense Decembr. Origenes contra Celsum l. 1. Vide quoque Hieronymum Ep. 18. ad Marcelam, et Bedam de Locis sanctis c. 8. Nempe his vocibus stabulum indigitârunt Scriptores isti, ob rationem Casaubono praefato notatam Exercit. II. num. 1. ubi, Stabulum, inquit, in quo natus est Dominuus, Graeci Latinique Patres appellant ςπήλαιον, speluncam, quia Berhlehem in colle erat sita, unde ler aeque domus in saxis excisae fuisse videntur etc. Vide quoque Cl. Suicerum Thesauro
Eccles. voce Σπήλαιον, supra Mandragerontes, ut et infra aliquid, in Spelaeum, ubi cryptam sepulchralem, quâ Servator reconditus, eô vocabulô quoque deno- tari nonnumquam, dicemus: de populis vero a Specubus, quas incolebant, nomen nactis, voce Troglodytae.
Specus seu Speluncae Orbis celebriores.
α. Iuxta Anianum lacum, scrobs est mortifera, quam qui ingrediuntur, exavimati repente concidunt. Vernacule Bucco velenoso, quasi Anrum venenosum cicitur: Item Grotta de li Cani, quod antri naturam in cane saepius experiantur peregrini, Merula Cosmogr. Part. 2. l. 4. c. 13. Prope autem lacus est, in quem iidem canes coniecti, deliquium exuere dicuntur. β. Baumanni Spelunca in Germania, a Zeilero describi meruit. Commendat illam lapis inter alia Stalactites, variis Naturae ludentis figuris ac spectaculis nobilis. γ. Ad Miramontium oppid. Galliae, crypta est, vulgo le Cluseau, ad 5. aut 6. leucas sub terra protensa. In qua atria sunt et cubicula pavimentô Musaici operis strata et picturae; fontes item ac fluvii, quorum unus alvei 120. pedes lati, rapide procurrunt. Ultra conspicitur longe lateque patens planities, quo tamen progredi hactenus nemo ausus est. Intratur ea non nisi magnô nu merô hominum et lampadum, cum alias nullum cavernae, nisi ab introitu, lumen sit, Iodoc. Sincerus Itinerar. Gall. δ. Ad Sasso, villam in territorio Romano, Specus est parva et duorum tantum hominum capax, Italis la Grotta delli Serpi: in qua elephantiacos, leprosos, paralyticos, arthriticos, podagricos, similibusque desperatis morbis laborantes, nudos exponere solent, qui mox halituum subterraneorum calore in sudorem resoluti, serpentum prorepentium et totum corpus implicantium suctu linctuque ita omni vitiosô virulentôque humore privantur, ut repetitô per tempus aliquod remediô tandem perfectae sanitati restituantur. Kircherus de Arte Magnet. l. 3. Part. 7. c. 4. ε. Sibyllae antrum, in Marca est Anconitana Italiae, haud procul Castello D. Mariae Gallicanae, immane alias et horribile, de quo vulgus fabulatur, hâc ad Sibyllam patere aditum, dominam regni spatiosi, in quo innumerae gentes versati ac lascivire deprehendantur. Vide Merulam loc. cit. ζ. Prope Viennam, in Gallia, Spelunca est perpetuo fumans, et perpetuis nebulis obducta, in quam Pilatum olim se praecipitâsse tradunt, cuius et alias reliquias, domum, Praetorium, tutrim, in qua captivus fuerit derentus, ibidem ostendunt. Iod. Sincerus Itinerar. Gall. p. 160. η. Ukiensis, in Anglia, Specus, ab Uki oppidulo, prope Welles, nomen habet: In ea Stalactites lapis, quem Naturae ludentis spectacula nobilem reddunt, frequens est; quemadmodum de Spelunca Baumanni hîc paulo supra diximus. Ut alia in praesens transiliamus. Cum Specubus aliquid commnne habent barathri, abyssi, fodinae, de quibus alibi.

Hofmann J. Lexicon universale. 1698.

Look at other dictionaries:

  • CRUPTA — in Glossis Βέτης; quod Graeci interpretantur δ᾿πό κρυφον μέρος τȏυ ἱεροῦ, h. e. adytum, seu interiorem Aedis sacrae cellam, sive concham aut aspidem templi, speluncae modô cameratam. Ad similitudinem namque speluncae Dominici sepulchti istiusmodi …   Hofmann J. Lexicon universale

  • DOMUS — seu Aedificium, primum hominibus, ut se tutarentur adversus Solis ardores et tempestatum iniurias, vel spelunca erat vel tectum e frondibus. Ingeniosiores dein furcas erexêre, virgultoque interserto et luto inducto, parietes struxêre. Postea non… …   Hofmann J. Lexicon universale


Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.